Ga niet dood in België, dat is wat men vorige week zei op een Nederlands radiostation. “Er zijn grote problemen en er gaat vanalles mis”. Zware woorden voor een Nederlands radiostation zou men denken. Men spreekt van “grote problemen”. Van slecht onderhoud op begraafplaatsen tot een aantal andere recente incidenten die hebben plaatsgevonden. Meteen wordt heel de Belgische begrafenissector door het slijk gehaald alsof we absoluut niet weten waarmee we bezig zijn. Dat urnen verloren zijn, begraafplaatsen nauwelijks onderhouden worden. Het lijkt net een soap.

Er is wel degelijk een groot verschil met de Nederlandse wetgeving en die van België. In Nederland is er de mogelijk tot privé optrekken van crematoria én begraafplaatsen. Dit is wettelijk niet mogelijk in België. Enkel de overheid kan een begraafplaats en crematorium oprichten. Dit staat wettelijk vast. Begraafplaatsen worden dus door de gemeenten of steden onderhouden.

Daarbij komen zulke berichten van Nederland ook naar België, zo zijn er al urnen teruggevonden in grachten of zelfs op rommelmarkten. Wanneer iemand komt te overlijden en niemand komt de inboedel opeisen, wordt deze vaak verkocht aan een opkoper. Deze opkoper stelde zelfs de urne van de overledene mee te koop. Men mag niet iedereen over dezelfde lijn trekken. Er zijn veel begrafenisondernemers die heel professioneel te werk gaan. Zowel in België als in Nederland.

De verschillen zijn belangrijk, zeker qua wetgeving. Verhalen die weinig geloofwaardigheid bevatten, van fora gehaald Verder in deze radioreportage worden er verhalen opgehaald die van fora geplukt zijn, of deze verhalen überhaupt geloofwaardig zijn, wanneer ze van fora geplukt worden, is nog maar de vraag. Fora staan bekend om het vertellen en uitvergroten van verhalen die uiteindelijk ver van de waarheid kunnen eindigen.

Er kan altijd iets mis gaan

Er kan altijd van alles mis gaan, ook in de begrafeniswereld, maar telke malen die unieke gebeurtenissen eruit halen, is een brug te ver? Voor de uitvaartondernemers die hun uiterste best doen voor hun families, is het vaak een doorn in het oog wanneer een andere collega het voor hen stuk maakt. Dan komt men bij het verhaal van het “keurmerk”. “De uitvaartsector in België heeft geen geloofwaardig keurmerk”, zo luidt het. “Consumenten kunnen niet terugvallen op een keurmerk. Met lege handen op de begrafenis, als consument.”

Of een keurmerk de consument extra waarde zal toekennen, is de vraag. Zal men als consument wel naar een keurmerk kijken en is de kijk op de dood in België niet gans anders dan in Nederland? In Nederland is de industrie rond de dood vaak veel meer gecommercialiseerd. Een uitvaartverzekering is er bijna een standaard. Van jongs af mee de verzekering op van de ouders, vanaf je 18 jaar zelf een verzekering aangaan voor een paar euro per maand. Begraafplaatsen van Parijs vergelijken met die van Belgische bodem Er zijn begraafplaatsen die slecht onderhouden zijn, daar hoeft men zich geen illusies om te maken. Daar heeft de begrafenissector echter niets mee te maken.

Onderhoud van begraafplaatsen is voor steden en gemeenten, de graven zelf voor de nabestaanden

Het onderhoud komt toe aan de steden en gemeenten. Wanneer zij dit niet doen, mag men daar de begrafenisondernemers niet de schuld van geven. Het vormt een stukje fout informeren van de consument. Dat de journalisten niet verder op zoek gaan naar informatie over bepaalde begraafplaatsen blijkt wanneer men spreekt over begraafplaatsen waar momenteel een aanbesteding voor loopt ter renovatie en opknapping. Als extra informatie is het vertellen we graag dat niet de gemeenten of steden verantwoordelijk zijn voor het onderhoud van de graven zelf, maar wel van de paden, groen, ingang enz. Het grafonderhoud valt ten laste van de nabestaanden. Wanneer deze graven niet onderhouden worden, kan de stad of gemeente de eventuele concessie stopzetten.

Tot slot vergelijkt men de begraafplaatsen in ons land met deze van Parijs, wederom kan men dit niet vergelijken, daar de wetgeving weer gans anders ligt.

Deel dit!

Plaats een reactie