Reclame en de dood, het vormt al jaren een taboe.  Enkele jaren geleden was er in Nederland ophef rond reclame bij de dood.  Op het drukwerk, lijkwagen, paraplu’s, kleding, een subtiel logo of een klein stuk tekst.

Wat vergeet men soms?

De dood en taboe, in zeker mate zal het altijd blijven bestaan.  Maar de mensen die dagelijks omgaan met de dood en er brood van eten, moeten dat brood wel kunnen blijven verdienen.  Met andere woorden, het is hun job en hun zaak.  Een zaak waarin men handel drijft is producten en diensten bij de dood.

Dag en nacht werkt men voor deze job en voor de mensen.  Waarom zou het dan hinderlijk zijn om een klein stuk tekst ergens achter te laten?  Wanneer iemand een uitvaartplechtigheid heeft bijgewoond, het bidprentje bijhoudt, heeft automatisch een link naar de uitvaartondernemer.  Want het prentje omvat ofwel een telefoonnummer of website van die uitvaartondernemer.

Niet groot, maar wel lees- en vindbaar

Niet groot, maar wel leesbaar.  Hoe vaak gebeurt het niet dat men een uitvaartondernemer op die manier terugvindt?  Vaak.  Waarom is reclame voor een andere handelaar wel aanvaardbaar en bij de dood minder?  Is het het taboe?  Omdat men rouwt?  Misschien wel.  Maar een uitvaartondernemer is en blijft altijd een handelaar.  Een handelaar die zich inzet, dag en nacht voor de gemeenschap, de samenleving.

Een subtiel logo op een paraplu van de uitvaartondernemer, het kan.  Want als het regent, en in ons land gebeurt dat vaak, moet de uitvaartondernemer zijn paraplu’s wel terugvinden na de uitvaart of afscheid op de begraafplaats.  Het verschil moet dan wel merkbaar zijn en blijven.

Hoe moet een begrafenisondernemer dan reclame maken?

De dood is altijd een moeilijk onderwerp.  Een lijkwagen rijdt voorbij en de mensen kijken of draaien zich net om.  Zij die wel kijken, willen vaak weten welke begrafenisondernemer er voorbijrijdt.  Want er staat een bordje in het raam.  Onafhankelijke en kleine zelfstandige begrafenisondernemer hebben niet het grote geld dat ketens wel hebben.  Dus tv reclame is voor hen uit den boze.  Voor ketens vormt het een peulschil.  Maar het verschil zit ergens.

Kleiner betekent vaker, betere service.  Opgelet, dat is niet altijd zo, maar vaak wel.  Ketens sturen iemand om de uitvaart te regelen, daarna komt persoon b om de rouwbrieven te brengen of af te geven.  Dan laat persoon c de overledene groeten en persoon d doet de uitvaart zelf.  Geen rode draad, minder persoonlijke service.

Maar al deze mensen personen moeten wel kledij hebben.  Dan komen we bij het volgende onderwerp rond reclame bij de dood.  Veel dragers hebben een logo op hun dragersjassen.  Deze jassen, om ze 100% te kunnen inbrengen als kost, moeten veelal geborduurd zijn met het logo.

Het gaat dan niet 100% om de wil tot reclame maken, maar eerder een boekhoudkundig gebeuren om het fiscaal interessant te maken voor uitvaartondernemer.  Want deze uitvaartondernemer is een handelaar.

Overtreft de reclame de service en het werk van de uitvaartondernemer?

Of veel families die getroffen worden door een overlijden, zich echt heel erg hinderen aan een subtiele streep reclame, blijkt een vraag.  Het kan en mag de service van de uitvaartondernemer niet overtreffen.  Want de uitvaartondernemer is er nog altijd om de mensen te helpen.

Wanneer men goed nadenkt verschillende sectoren en de sector van de uitvaart, maakt de uitvaartsector in België bitter weinig reclame.  Als men dan de kleine reclame die de uitvaartondernemer nog maakt, moet verbieden, dan is dat een brug te ver.  Een bakker zou dan ook geen reclame mogen maken op de broodzak want dat gaat mee met zijn klanten.  Net hetzelfde met de beenhouwerij of eender welke andere zaak.

In vergelijking met andere landen zijn we weer heel braaf in België

Het is en blijkt veelal het geval te zijn maar we zijn in België qua uitvaartreclame heel braaf.  Zowel lokaal als over grotere regio’s zijn we in ons land, heel braaf als het gaat om reclame rond de dood.  In Amerika kijkt men echt niet meer op van tv reclame over de dood of iets dat ermee te maken heeft.  Laat staan een plaatje op de lijkwagen of reclame voor het uitvaartcentrum in een groot dagblad.

Men zou zich de vraag kunnen stellen; waar maakt men zich druk om?  De uitvaartondernemer blijft een handelaar en moet daarmee zijn boterham verdienen.  Begrijpelijk, het is en blijft een pijnlijk onderwerp wanneer men ermee te maken krijgt, maar je hebt de uitvaartondernemer nodig.  Je kan niet alles alleen doen.  Daarom net is het beroep uitvaartondernemer gestart.

 

Deel dit!

Plaats een reactie