Deze week bereikten ons twee verhalen van begrafenisondernemers die tijdens of rond een uitvaart te maken kregen met weinig respect van omstaanders die niets met de uitvaart op zich te maken hadden.  Het eerste verhaal:

“We reden van een rijksweg een zijstraat in, om verder te rijden naar de begraafplaats, omdat het licht op de rijksweg op rood stond, en er maar slechts drie auto’s mee de zijstraat waren ingedraaid, bleven wij even wachten in de zijstraat.

In deze zijstraat stond een dame in haar deur naar buiten te kijken.  Ze was geërgerd dat de lijkstoet er stond te wachten om de andere auto’s te kunnen laten aansluiten.  Haar man moest immers voorbij komen met zijn auto en moest dringend naar zijn werk.

Eén minuut later vertrokken we met de lijkstoet, maar dat hield de vrouw in de deuropening niet tegen om ons uit te schelden, dat we met de stoet maar elders moest gaan staan of doorrijden.  Toen we vroegen om wat respect en haar gewoon vertelde dat een rouwstoet wettelijk voorrang heeft, kon het wederom op weinig respect rekenen.”

Een tweede verhaal:

“We vertrekken met onze lijkstoet naar de begraafplaats.  Op dat ogenblik was er erg veel verkeer, we moesten een heel kleine straat indraaien en hadden met de gemeente van die bepaalde begraafplaats afgesproken dat we op een bepaalde plek mochten gaan staan met onze lijkwagen.

Op die manier kon de familie, die ons te voet volgde, op het voetpad blijven staan.  Wanneer we aankwamen aan de begraafplaats, stond er een kleine bedrijfswagen met aanhangwagen.  We vroegen aan de personen van die bedrijfswagen om hem even te verzetten, het afscheid op de begraafplaats zou maar kort duren.

Dat was met veel moeite.  De bedrijfswagen ging iets verderop parkeren.  Wanneer de kist uit de lijkwagen op de begraafplaats gedragen werd, gingen onze dragers terug naar de lijkwagen om materiaal te halen voor de ceremoniemeester.  Daarop werden de dragers plotseling met grof taalgebruik uitgemaakt door de mannen van de bedrijfswagen.

De lijkwagen mocht er niet staan volgens de mannen, hoewel dat zo was afgesproken met de betreffende gemeente, toch werden onze dragers voor grof geschut geplaatst.”

Conclusie

Vandaag is respect voor uitvaart, rouwstoet, overledene ver te zoeken.  Berichten, verhalen binnen de uitvaartsector zoals deze bovenstaande verhalen zijn echt geen uitzonderingen meer.  Hoe komt het dat deze materie zo weinig doet met de mensen?  Is de dood niet belangrijk meer?  Vormt het een bijzaak?

Wanneer men geconfronteerd wordt met een overlijden, verwacht iedereen sympathie te hebben, waarom heeft men dat dan niet wanneer een ander ermee geconfronteerd wordt?

Deel dit!

Plaats een reactie