houtenurneSinds enkele jaren heeft de wetgever het mogelijk gemaakt om as van een overledene thuis te bewaren bij nabestaanden in 1e graad of zij waarmee de overledene een feitelijk gezin vormde.  De begrafenisondernemer maakt een document op waarmee men de thuisbewaring van de as aanvraagt en dit wordt afgeleverd aan de gemeente van overlijden ter registratie.

Nabestaanden kunnen op die manier de urne met as van de overledene thuis bewaren.  Wanneer, als voorbeeld, de echtgenoot of echtgenote ook komt te overlijden en men geen kinderen of verdere nabestaanden heeft, wat dient er dan te gebeuren met de as?  De wet schrijft dat de as naar de begraafplaats gebracht dient te worden.  Maar, het kan ook fout lopen.

Deze week was er een melding van een containerpark in Koksijde, waarbij men een urne in een container vond.  Er was nog as aanwezig in de urne, want de as werd naast de urne teruggevonden in de container.  Een identificatiesteentje werd niet teruggevonden, noch het dekseltje van de urne.

Het vormt dus een raadsel van wie de urne is en wie ze daar bij de oude metalen heeft gelegd.  Dit gebeurt niet enkel in ons land, in andere landen, waar de consument al langer de mogelijkheid heeft om as thuis te bewaren, vindt men urnen terug in de sloot, op rommelmarkten enz.  Het vormt de keerzijde van de mogelijkheid tot thuisbewaring van as.

Wie wordt er als verantwoordelijke aangesteld wanneer iemand zonder nabestaanden overlijdt, en een urne van een overledene thuis had staan?  Wat dient er te gebeuren en door wie?  Zou het goed zijn, zoiets te melden aan de gemeentediensten, wanneer men zoiets vindt?  Zodat men actie kan ondernemen?  Het zijn maar enkele vragen die men zich kan stellen in deze kwestie.  Toch is het nodig een degelijke regeling te voorschrijven?  Wellicht zullen er in de toekomst meer urnen gevonden worden, waarvan de ‘eigenaar’ ook overleden is of er niet meer over een thuisbewaring kan gesproken worden.

Deel dit!

Plaats een reactie