Toestroom naar de uitvaartsector?

De recente gebeurtenissen zoals de pandemie en de daarbij getoonde afleveringen van ‘Komen te gaan’ op Eén, zorgen voor een toestroom naar de uitvaartsector. Mensen die het jaren hebben voelen ‘kriebelen’ zijn nu helemaal gemotiveerd om in onze sector aan de slag te gaan. Althans dit is wat vele Antwerpse ondernemers ondervinden, wanneer er tal van aanvragen gemaild en gevraagd worden om stage te kunnen lopen.

Zoveel aanvragen, onmogelijk iedereen een stage plaats te geven

Het aantal aanvragen is bij sommige uitvaartondernemers niet bij te houden, het zijn er soms meerdere per maand. Men kan onmogelijk iedereen een stageplaats geven. Daarnaast is er de vraag of al deze mensen wel actief aan de slag kunnen in de sector, want in bepaalde regio’s van Antwerpen is het aantal begrafenisondernemers zo gegroeid, dat er echt geen nieuwe uitvaartondernemingen bij kunnen. Het moet immers allemaal wel rendabel blijven én haalbaar.  Men moet het vak fysiek en mentaal kunnen dragen.

Op tv ziet men niet alles van ons vak

Hebben deze mensen wel een goede kijk op wat we doen en wat de job inhoudt? Op tv wordt er fel gemonteerd en zijn er bepaalde onderdelen die niet zo fel aan bod kwamen. Zoals de wachtdiensten, wat als er meerdere diensten op één dag binnen komen, dan is het in sommige ondernemingen echt rennen en hollen om alles rond te krijgen.

Onlangs was er een ondernemer die getuigde:

‘Ik kreeg deze week telefoon van een dame die met mij een gesprek wou. Ze wou van mij horen hoe het was om mijn job te doen, want zij wil het ook gaan doen. Toen ik haar telefonisch vertelde wat de job inhoudt en dat er ook onderhoud en poetswerk bij te pas komt, werd de dame al flink minder gemotiveerd. Dat het om wachtdiensten gaat en moeilijk te combineren is met een groot gezinsleven, haakte de dame af. Ze dacht dat ze enkel met families moest omgaan en de mensen moest begeleiden zonder alle minder leuke kanten van onze job. Een mooi voorbeeld van hoe velen onze job zien, maar het volledige beeld ervan niet zien zitten of niet kennen.’

Daarnaast is men ervan overtuigd dat met uitvaarten hét grote geld te verdienen valt. Dan heeft men het ook fout. Er zijn zeker andere zaken waarmee men met veel minder werk, meer kan verdienen.

Er zijn goede leerkrachten, er zijn er ook minder goede waarvan praktijkervaring niet kan worden aangetoond

Opleiding volgen is geen garantie om een goede begrafenisondernemer te zijn. De praktijk is en blijft altijd de belangrijkste peiler in een opleiding, zeker in onze uitvaartsector. Je hebt hele goeie leerkrachten, maar er zijn scholen waarbij de ervaring van leerkrachten niet kan worden aangetoond en dat dit niet wordt opgevolgd door de schoolinstelling, is erg jammer. Want zo komen er geen volwaardige opgeleide mensen op de markt. Laat staan dat de naam van de schoolinstelling binnen onze sector niet aan te bevelen is.

Zijn er dan zoveel mensen nodig in onze sector?

Zijn er nog zoveel mensen nodig in onze sector? Sinds het afschaffen van de vestigingswet in verschillende sectoren, waaronder ook de uitvaartsector, zijn er in bepaalde regio’s enorm veel uitvaartondernemers bij gekomen. Neem bijvoorbeeld Antwerpen-Noord, daar is op enkele vierkante kilometers bijna een verdubbeling te merken. En ja, er zijn er bij zonder écht een diploma te halen en zonder jarenlange praktijkervaring op te doen.  Bepaalde mensen hebben jarenlange ervaring en anderen zijn van de ene dag op de andere in de sector gestapt zonder één dag echt ervaring op te doen. Net daar wringt het schoentje. Want we zijn nog altijd met mensen bezig, niet met een product dat vervangen kan worden indien het slecht is.

We mogen wel stellen dat deze toestroom nog een tijdje zal duren, indien de sector veel op tv komt.  Dat we goed in beeld komen, is een positieve zaak.  Maar de massale toestroom naar de sector, zal vele gemotiveerden doen afhaken wanneer men hoort dan men niet allemaal aan de slag zal kunnen.  Of men gaat aan de slag met een heel ander beeld?  Want op tv ziet men bijvoorbeeld weinig poetsen of wagens en materiaal onderhouden.

De zelf-uitgeroepen voorgangers

We hebben de voorgangers die de markt willen betreden of mensen met andere kennis die onze markt willen bewandelen.  Zo zijn er zelf-uitgeroepen voorgangers die bepaalde taalstudies hebben gedaan, die tijdens de lockdown besloten hebben iets heel anders te gaan doen.  Want de lockdown heeft hen tot inkeer gebracht en doen inzien dat de uitvaartsector dé sector is waarin men verwacht wordt.  Waarbij men een enorme meerwaarde kan betekenen.  Maar is dat wel zo?

Wordt men verwacht?  Want een tekst voorlezen of echt een voorganger zijn, waarbij men de knowhow heeft hoe om te gaan met families en bepaalde gevoeligheden, is een hele andere wereld.  Zo kan men stellen dat men ook in dit onderdeel van onze sector een heel ander beeld heeft van wat we eigenlijk doen.

 

Deel dit!

Plaats een reactie