kist-op-schoudersOp de vertakking van de Belgische radiozender Qmusic, is in Nederland een uitvaartverzorger gevraagd voor een interview.  Deze uitvaartondernemer heeft een uur lang vragen beantwoord van luisteraars.  In dit interview hoort men meteen dat de Nederlanders zeer ruim denken over een persoonlijke uitvaart.  Toch zeker wanneer men dit vergelijkt met de Belgische of Vlaamse manier van begraven of cremeren.

Open communiceren over de uitvaart, kan men in Nederland wel.  Er wordt vaak over gesproken en er wordt ook veel meer reclame gevoerd rond uitvaart en uitvaartverzekeringen in Nederland.  Iets wat in België eigenlijk maar is voorbestemd voor één grote Nederlandse uitvaartverzekeraar.  Is dat misschien niet wat jammer?  Hierin zie je meteen het verschil tussen de Nederlandse en de Belgische uitvaartmarkt.

De gewone Belgische burger wil liever niet te vaak met de dood worden geconfronteerd.  Laat staan veel reclame over uitvaartverzekeringen te slikken krijgen.  Althans dat hoort men als begrafenisondernemer vaak wanneer men bij nabestaanden een uitvaart gaat regelen.  Niet iedereen vindt het fijn om aan de eigen dood te denken.  Hierin verschilt de uitvaartwereld tussen beide landen enorm.  Taboe is meer doorbroken in Nederland.

Tijdens het radioprogramma komen verschillende vragen aan bod, we geven een radiofragment van Qmusic mee:

 

Deel dit!

2 reacties

  1. karin struyf on

    Ik heb vele jaren freelance gewerkt in de Nederlandse uitvaartbranche en zie mezelf -gezien mijn andere beroepsbezigheden bij onze bovenburen- inmiddels zowat als experte wat de verschillen België-Nederland aangaat.
    Nederlanders hebben qua ondernemerschap altijd meer lef gehad. Wij, Belgen zijn eerder terughoudend, gereserveerd, ja zelfs ‘stroef’ wanneer het aankomt op profilering, positionering en temperament. We kunnen véél leren van die Nederlanders, niet alleen hoe het beter kan (het te beluisteren radiointerview is mijn part wel erg beperkt) maar zeer zeker ook -en veel ‘Vlamen’ zullen dit graag horen- hoe het niet moet : ik was namelijk voorganger. Persoonlijke teksten schrijven, ‘het leven zoals het is’, integer en gevoelig voordragen met goede dictie en een oprechte betrokkenheid… dat is ‘emo’, en laat daar onze Nederlanders (helaas) geen kaas van hebben gegeten. Het is erg vlak allemaal, amper intens, in vele gevallen onpersoonlijk. Ik werd (klinkt absoluut dubbel in deze context) haast doodgeknuffeld omwille van mijn taal, mijn teksten en mijn ondersteuning. Verder betrof mijn ‘gage’ het dubbele van wat ik hier in Vlaanderen verdien. Hier kijkt menig uitvaartondernemer mij met grote ogen aan wanneer ik circa € 300,- aanreken om -per uitvaart- een slordige 9 uur te werken. ‘Het is dan niet nodig, we doen het zelf wel’. Eerlijk? Vlaamse Uitvaartondernemers zijn in mijn ogen absoluut vakbekwamer en meer betrokken dan de Nederlanders, maar deze laatsten hebben wél meer oog voor ‘hoe het beter kan’. Daar waar boven de grenzen het een vaststaand feit is dat een voorganger een uitvaartbedrijf kan ‘optillen’, gewoon al omdat die er is voor opgeleid, én de nodige ervaring kan voorleggen, wordt in Vlaanderen meewarrig gedaan rond meerwaarde versus kostprijs. Inderdaad: de prijzen binnen de Nederlandse uitvaartbranche rijzen de pan uit en de concurrentie te snijden, echter: over kwaliteit geen discussie. Dit is zeer een topic waard!
    En nog even over het radiointerview : de goede man is 1 jaar uitvaartondernemer. 1 jaar !!!!!! Kijk: ook dat is Nederland. Je doet iets, je roept iets….je krijgt een forum ! Verder: veel succes voor ‘uitvaartvlaanderen.be’, ik volg jullie posts op de voet! Van harte, Karin Struyf

Plaats een reactie