De uitvaartwetgeving in België is strakker dan deze in de buurlanden of zelfs andere Westerse landen.  Als voorbeeld heb je het privé oprichten van begraafplaatsen en crematoria, wat in België niet mag.  Alle begraafplaatsen en crematoria zijn in handen van de overheid.  De iets ‘lossere’ uitvaartwetgeving in andere landen zorgt voor opmerkelijke gebeurtenissen.

Privaat crematoria, en dat kan men merken aan internationale nieuwsberichten, blijken qua onderhoud niet altijd op en top te zijn.  Zo is er onlangs, door slecht onderhoud, in Frankrijk nog een crematorium gedeeltelijk afgebrand wat tot de sluiting van het crematorium heeft geleid.  Nederland, Duitsland, Oostenrijk, Amerika, het zijn landen waar er branden zijn geweest in de crematoria.  Landen waar crematoria privé mogen worden uitgebaat.

Er is altijd koren en kaf.  Niet elk privé crematorium is minder goed, zeker niet, integendeel.  Toch, branden zoals in andere landen in crematoria, is in België uitzonderlijk of misschien zelfs onbestaand.  Of heeft dit te maken met de hoeveelheid crematoria in andere landen?  Wanneer men privé crematoria mag oprichten, zullen er hoogst waarschijnlijk meer crematoria gebouwd worden.  Maar dat is in ons land nog niet aan de orde.  Het vormt een moeilijke discussie die al jaren loopt.

Elke week is er in Amerika wel een brand in een crematorium.  Het valt op.  Daar is de wetgeving ook niet strak.  Net zoals bij de urnen die overal gevonden worden, in auto’s die verkocht worden, in kelders bij begrafenisondernemers (die nooit door nabestaanden werden opgehaald), op rommelmarkten of zelfs in een sloot.  Je kan het zo gek maar niet bedenken of het heeft plaatsgevonden in landen waar de wetgeving niet zo strak is als in ons land.

We mogen sinds enkele jaren de urne met de nabestaanden meegeven naar huis.  In andere landen bestaat die mogelijkheid al veel langer.  Wanneer een urne mee gaat naar huis, met de nabestaanden, weet de begrafenisondernemer niet langer wat er met die urne gebeuren zal.  Wat ook niet hoeft, maar wat als er ooit iemand overlijdt die een urne in bewaring had en zelf geen familie heeft?  Wat gaat er met de urne gebeuren en wie neemt de verantwoordelijkheid voor de as op?

Zo belanden soms urnen op rommelmarkten, wanneer de inboedel verkocht wordt.  Een kast wordt geopend en de urne staat in de kast.  Dit is geen fabeltje, dit is gebeurd.  Het zijn gaten in de wetgeving die eigenlijk gesloten dienen te worden?  Wie draagt een verantwoordelijkheid over een urne?  De nabestaanden in eerste lijn, maar wat als zij wegvallen?  De overheid?

Hoe zou men deze ‘gaten’ kunnen dichten?  Veelal wordt de urne goed in bewaring genomen of de as verstrooid op de voorziene plaats, toch zijn er uitzonderingen.  Gebeurtenissen in buurlanden zijn er als voorbeeld van hoe het soms kan fout lopen met urnen die ‘mee naar huis gingen’.  Uiteindelijk gaat het nog steeds om as van een persoon die geleefd heeft en waar het nodige respect moet voor worden opgebracht.

Hoe ver kan men gaan in uitvaartwetgeving?  Nieuwe opties en de uitbreiding van mogelijkheden binnen de wetgeving, geven niet altijd een verbetering.  Uit ervaring moet men leren, maar zo snel wordt wetgeving niet aangepast.

Deel dit!

Plaats een reactie